Ik ben gezwicht voor de digitale vleesmarkt die Tinder heet. Inmiddels heb ik de app al weer twee keer verwijderd, maar het is net een ongeluk: vreselijk… maar je blijft er naar kijken! Ik ga verder niet uitweiden over dates of profielen of hoe leuk/sneu het aanbod is. Dat komt later nog wel een keertje. (Lees: als ik geen contact meer met Tinder-aanbidders heb) Maar ik wil het wel even hebben over een vraag die vaak terug blijft komen in de gesprekken met Tinder-manvolk, namelijk: kinderen.

Nu ik de iets jong-belegen kant van de 30 op ga, begint iedereen in mijn vrienden- en kennissenkring jonkies te krijgen. Maar ik kom als frisse vrijgezelle dame ook steeds meer potentiële verkeringen tegen die al kinderen hebben. Zo ook op Tinder. Hoewel ik de meeste gezapige gezinstafereeltjes waarbij moeder subtiel van de foto is gecropped naar links swipe, zitten er wel een paar objecten van digitale affectie tussen die in het bezit van nazaten zijn. In het gesprek met deze heren waren kids natuurlijk een onderwerp en kreeg ik de vraag ‘Wil jij geen kinderen’? Met hier en daar een twijfelmoment uit verkeerde emotie daargelaten, is het antwoord tot nu toe altijd ‘nee’ geweest.

Ik heb deze vraag vaker gehad en ik vind het frappant hoe ik mezelf bijna moet verdedigen als ik zeg dat ik bewust geen kinderen wil. Als ik aangeef dat ik die wens of dat gevoel nooit echt heb gehad en baby-gejank, snot, rochels, muck, kots, poep, eczeem, vlekken, hormonen, tandjes, weinig slaap, verwoeste meubels, geen geld, geen weekend, geen spontane seks en geen vrijheid écht niet zie zitten, krijg ik steevast de meest irritante feedback die een Bewust Kinderloze Vrouw kan krijgen: ‘Wacht maar tot je ze zelf hebt, dan is het heel anders!’ Op twee staat: ‘Komt nog wel’.

WTF? Waarom zou ik überhaupt aan een kind denken als ik daar geen behoefte aan heb? In welk universum denkt een baarmoederhoudend-persoon ‘Ach, ik zie wel hoe het loopt, laten we eens zwanger worden en dan zien we wel waar het schip strandt.’
Wat veroorzaakt die sociale druk dat ik me raar voel omdat ik geen drang heb om me voort te planten? Het lijkt wel een samenzwering als je de dertig passeert: krijg een kind! De Ako ligt vol met baby-glossy’s, zwangere buiken, zwangere yoga, mooie mama’s, bladen voor opa’s en oma’s, speciale VT Wonen edities voor babykamers etc. Er zijn speciale verlofregelingen en belastingvoordeel voor ouders, maar van een single-tarief of extra verlof om je epische kater af te tukken heeft nog niemand gehoord. Misschien moet ik zelf een glossy beginnen met alle voordelen van kinderloos zijn: ‘Uitslapen’ staat met stip op nummer één, gevolgd door ‘natuurlijk kan ik vanavond naar de kroeg, ik heb tijd én geld!’.

En dan zijn er ineens de feestjes waar je niet meer binnen mag roken omdat iedereen zwanger is of het probeert te worden. En er overal baby’s in Babybjörns en Buggaboo’s’ zijn en iedereen alleen nog maar kan praten over Babybjörns en Buggaboo’s (inclusief foto’s) terwijl ze ieder gesprek wat in twee zinnen weer over kinderopvang, peuteryoga of tepelkloven en aanverwante artikelen gaat, om de twee minuten onderbreken voor een snoekduik naar hun peuter die een andere peuter molesteert, iets in z’n mond steekt of iets sloopt. Ik kijk dan meestal afwezig naar alle melk- en babyvoedselvlekken op kleding of bank en vraag me af of het onbeschoft is om tequila shots op een kinderverjaardag te doen…

Wat maakt het dat ik me abnormaal voel als ik verteld dat ik geen kind wil baren. Vorig jaar ben ik naar de huisarts gestapt met de vraag hoe een sterilisatie in z’n werk gaat. Ik kreeg het advies om dan maar een spiraal te laten zetten ‘want je weet maar nooit’. Dus zelfs de huisarts accepteert mijn standpunt niet. En zelfs in een gesprek met een volslagen vreemde waarbij ter sprake kwam dat ik geen kinderwens heb, kreeg ik een preek van een extremistisch pedagogisch evangeliste die niets over mij weet maar wel een mening had. Ik was een egoïstische, materialistische carrièrejagende kinderhater die straks als ik oud ben in mijn eentje zit te vereenzamen in het verzorgingstehuis omdat er op zondagochtend geen kinderen langskomen. Whoppa, steek die maar in je zak! Ik ben zo geneigd om te zeggen dat ik geen kinderen kán krijgen, want dan haalt niemand het in z’n hoofd om me te bekritiseren.

Is het zo erg om te genieten van je vrije tijd? Om ad hoc een afspraak te kunnen plannen, om te genieten van mooie spullen, die ik met mijn welverdiende centjes kan kopen omdat ik niet part-time hoef te werken? Is het verboden om liever geld uit te geven aan een heerlijke avond sushi eten met vrienden of in de sauna te liggen met mijn beste vriendin en te realiseren hoe fijn het is dat ik nergens op tijd moet zijn om iets of iemand op te halen, te voeren of voor te zorgen? (Behalve Poes dan, maar die redt het rustig een dag of 3 zonder eten.) Waarom proberen mensen, vrouwen, moeders mijn mening te veranderen? Mijn levensgeluk hangt niet af van het verspreiden van mijn DNA. Ik wil geen kinderen, punt. Ik wil ook niet korfballen, daar hoef ik toch ook geen reden voor te geven? Gezien mijn leeftijd (midden 20 met 10 jaar ervaring) acht ik de kans groter dat ik een man met reeds geboren kinderen tegen kom. Prima, dan blijft dit geweldige lichaam in stand en bij lastige vragen of gedrag stuur ik ze naar hun moeder. Klaar!

Nu weet ik gerust dat niet alle ouders zo spastisch zijn als hierboven beschreven en dat sommige mensen briljante ouders zijn zonder in Prenatal-zombies te transformeren. Maar mijn motto is en blijft: Doe mij maar een hond: I’d rather ruin my carpets than my life! Als je het daar niet mee eens bent, prima! Als kinderen jouw lust en leven zijn: go for it. Mijn aandachtspanne voor kind-gerelateerde onderwerpen is ongeveer een kwartier dus gebruik die tijd goed want daarna ben je me kwijt. En voor iedereen die het nodig acht de waarschuwing te uiten dat mijn mening magisch zal omslaan: …Waarom heb jij nog geen alpaca? Want oooh, wacht maar tot je er eentje hebt!

(dit is een oud blog van maart 2014)