*Disclaimer: het volgende stuk literaire diarree bevat minder slap gelul en flauwe grappen dan mijn normale proza. Voor mijn reguliere schrijfwerk met de hilarische diepgang van een pannenkoek verwijs ik u naar mijn eerdere of toekomstige blogs. (Het Songfestival komt er weer aan, stay tuned!) Verder lezen op eigen risico. Tissues wellicht in de aanslag houden!


Ik ben ontstoord!

Niet ontspoord, u leest het goed: ik ben ontstoord, storingloos, behoudens van storing , storingvrij, benevens van enige storing, zonder…storing. Ik kan niet omschrijven hoe fijn het voelt om dit te kunnen uitspreken, om dit te delen en het zelf ook nog te geloven! Ik zal vertel watskeburt: Ik heb afgelopen week mijn aller-aller-allerlaatste en tevens afsluitende sessie voor de succesvolle behandeling van mijn eetstoornis gehad.
Een wat?
Een eet-stoor-nis…

Eetstoornis: ‘Een eetstoornis is een psychische aandoening, een afwijking van het normale eetgedrag en ontevredenheid over uiterlijk en gewicht’.

Het heeft lang geduurd voor ik het woord hardop durfde uit te spreken. Ik was er namelijk niet van overtuigd dat ik in die classificatie viel. Ik…? Een eetstoornis…? Ik zie er niet echt uit als een anorexiapatiënt, of wel? En dat is juist de valkuil, de leugen die ik mezelf meer dan 20 jaar heb voorgehouden. Het heeft allemaal te maken met gevoelens van onzekerheid, angst, schaamte, verwarring, schuld en eenzaamheid. In de meeste gevallen draait het om controle. Een eetstoornis heeft eigenlijk weinig met eten of extreem aankomen/afvallen te maken, het is de hele methodiek en de dwangmatigheid daarachter die een leven kan verwoesten, die je een slaaf van je gedachten maakt.

Mijn diagnose bleek NAO te heten: Niet Anderszins Omschreven. Mijn leven werd beheerst door obsessief gedrag rondom eten of niet eten. Een ‘normaal’ mens kan niet bevatten hoe het voelt om elk moment van de dag met eten bezig te zijn. Ik kan het me gelukkig ook niet meer voorstellen want godzijdank werkt mijn brein niet meer zo. Waarschijnlijk werkt het nog minder dan voorheen maar dat heeft met mijn leeftijd te maken vrees ik. Of met mijn alcoholgebruik, wat overigens prima binnen de limiet ligt, want mijn therapeute heeft ook folders van de Jellinek in de wachtkamer en daar ben ik niet geschikt voor gebleken. Jammer, want een beetje groepsgevoel had wel leuk geweest, maar hey: wat niet is kan nog komen! Ik blijf positief. (En dat is volgens de folders van het Aidsfonds weer minder goed.)

Maar enniewees. Ongeveer 2 jaar geleden raakte ik de zogeheten rockbottom. Ik realiseerde me dat ik totaal de weg kwijt was toen mijn toenmalige verkering me als verrassing meenam naar de pannenkoekenboot en ik volledig flipte omdat ik geen controle had over het eten. Welke volwassen vrouw is bang voor pannenkoeken? Die avond was een ramp, niets gezelligheid of genieten, pure paniek want vet en suiker en wat kan ik anders eten? Ik realiseerde me dat dit niet normaal was en nam contact op met een diëtiste. Ik had hulp nodig. Na het aanhoren van mijn verhaal confronteerde deze vrouw me met de waarheid. Zij was de eerste die de diagnose ‘eetstoornis’ constateerde. Waarna ik haar heb uitgelachen natuurlijk, want doe even normaal! Maar haar stoïcijnse blik zei genoeg en ze vroeg me om dit niet weg te wuiven. Ik wist dat ze gelijk had en via haar ben ik bij Human Concern terecht gekomen alwaar mijn steun en toeverlaat in dit hele traject, Irene, mijn leven veranderde.

Het was hel.. het is anderhalf jaar, elke week een gejank van jewelste geweest. Beerputten met drama, leed, hel en verdoemenis zijn opengetrokken, ik ben dieper gegaan dan ik ooit voor mogelijk had kunnen houden. Ik moest met de billen bloot bij mezelf en bij mijn ouders, die het misschien een grotere opluchting vonden dan ikzelf. En ik heb het moeilijkste in mijn hele leven moeten doen, het geen je niemand ooit toewenst: de oorzaak van mijn stoornis herleven en met mijn ouders delen. Een vreselijke ervaring bespreken is sowieso geen gezellige aangelegenheid maar nog minder als je als half-dertiger je vader en je moeder moet gaan uitleggen hoe het komt dat je volledig fucked-up bent geraakt. Maar hoe intens en dramatisch het ook klinkt, hoe erg het op dat moment ook was, ik kan oprecht zeggen dat het nodig was. Het heeft ons allemaal positief veranderd en mij uiteindelijk gemaakt wie ik nu ben. En ik moet zeggen dat ik verdomd gelukkig ben met die persoon!

Gedurende mijn behandeling heb ik veel lightbulb-momenten gehad, letterlijk het licht gezien over de functie van mijn eetstoornis, waar het door getriggerd wordt, wat helpt, hoe ik het kan herkennen etc. Mijn eetstoornis was een controlemiddel, de manier waarop ik iets in de hand kon houden omdat de rest van mijn leven totale chaos was. Ik heb zoveel gehuild dat anderhalf jaar. Als je denkt dat je volledig opgedroogd raakt, nee hoor. Neem mij maar mee de woestijn in en geef me therapie: ik jank genoeg bij elkaar om een bus vol toeristen, twee kamelen en een bedoeïenendorp van vocht te voorzien! Blijkbaar was het nodig. Van 20 jaar ingesleten gedrag afkomen is best lastig. Maar ik kan nu vol trots zeggen dat het me gelukt is! Ik kan me niet meer indenken hoe het was. De vrijheid die ik voel is geweldig. Ik kan eten zonder er bij na te denken, dat is iets wat ik nooit had kunnen voorstellen. Ik heb mezelf leren kennen, ben evenwichtiger geworden en schaam me totaal niet voor de veelzijdige kanten van mijn persoonlijkheid. De stoere chick en het zachte ei zijn in balans en dat voelt geweldig. Zo luister ik bijvoorbeeld graag naar gangster-rap terwijl ik haak.

Maar het is klaar nu… Deze afsluiting voelt letterlijk als een nieuwe start. Het begin van een volgende fase in mijn leven. Ik kreeg de opdracht van mijn therapeute om iets te maken, fröbelen, dingesen, wat ik ook wilde, om uit te beelden wat ik achterlaat en wat ik meeneem, dit nieuwe leven in. De foto’s bij dit blog zijn het resultaat*. Mijn spastische haat-liefde verhouding met de weegschaal. De duivel die me blijer dan blij kon maken en de foute minnaar die ik vervloekt heb. De Nemesis van vele jaren, tot ik me realiseerde dat een weegschaal niets meer aangeeft dan mijn verhouding met de zwaartekracht. Hij geeft niet aan hoe lief of goed ik ben, hoe grappig, mooi of aardig of nobel… Ik ben zoveel meer dan een getal. De 2e foto geeft aan hoe ik me voel: mooi, gelukkig, blij, bevrijd! Dit ben ik, met alles er op en er aan. Tattoos, kont, boobs, benen met putjes, littekens van toen ik 130 kilo woog, maar vooral de smile en de blik die zegt ‘kom maar op’ want dit ben ik…060414

Mijn verhaal komt op de website van Human Concern te staan ter inspiratie voor mensen die kampen met een eetstoornis en om uitzicht op een beter leven te bieden. Niet alleen voor de getroffen persoon, maar ook voor ouders, broers en zussen of vrienden.  Al biedt het maar één persoon hulp zoals ik geholpen ben, dan heeft mijn leed een positieve functie gekregen.

Ondanks het feit dat ik nu genezen ben verklaard is het best moeilijk om te accepteren hoe ik nu ben. Ik ben tijdens mijn therapie bijna 15 kilo aangekomen, kilo’s waar ik moeite mee heb. Dit lijf past niet bij hoe ik me van binnen voel. En waar komt dat door? Sociale druk.. media, alle clichés zijn helaas waar. De blaadjes staan alweer weer vol met ‘bikini-diets’ en ‘celebrity weight-loss’ artikelen. Pinterest is inmiddels niets meer dan een veredeld dieet- en thigh gap prikbord waaruit pijnlijk duidelijk wordt dat ik niet aan de ideale standaard voldoe. Wil ik dat? Ergens wel, de gedachten over het perfecte figuur willen behalen of zoals ‘de meisjes uit de blaadjes’ willen zijn, zullen nooit helemaal verdwijnen. Maar ik heb het onder controle door dat gevoel te accepteren er geen actie op te ondernemen. Ik hoef niet skinny te zijn om me mooi te voelen. ‘Nothing tastes as good as skinny feels’ is duidelijk door iemand bedacht die nog nooit Tony Chocolonely heeft gegeten.

Savannah Brown heeft een prachtige slam-poem gemaakt waarin zij de onzin van de druk en bizarre opgelegde standaard op meisjes prachtig verwoordt. De zin die bij mij het meest is blijven hangen is: ‘You are worth só much more than just your waistline’. En zo is het…

*Pics by Reinoud van Leeuwen