Week 1
Gisteravond mezelf geestelijk voorbereid op vandaag te yogaën of een 7-minute-workout te doen. Vanochtend toch maar besloten dat morgen dan écht te doen. Of misschien eerst rustig aan te gaan rekken en strekken zodat ik niet meer kreun als ik moet bukken?

Dag 2:
De beschamende ‘voor’ foto’s genomen. Geen full frontal nudity want dat wil ik niemand aan doen. Netjes in underpants en bra, was alsnog erg genoeg. Mokkend aan het ontbijt want ik heb nog een stuk kerststol liggen wat ik weg ga gooien omdat ik voor gezond kies. (Zonde! Echt? Ja! …Hmmmmneuh, het is maar brood. Ja maar… Nee, niet doen! Keuzes!!!) Raw-food muesli (oftewel: vogelzaad) met soja yoghurt en een banaan. Eigenlijk heel lekker maar omdat ik liever een dikke plak stollie met spijs wil dichtmetselen met roomboter, vind ik er weinig aan. Het is psychisch want wat had ik naar yoghurt met vogelzaad verlangd als ik bijvoorbeeld alleen een droge rijstwafel met een hint van smeerkaas had gemogen. Het gaat om perspectief!

Dag 3:
Hmmmmm, stom. Mijn tracking-tooltje herkent ‘Kerst-meuk opruimen’ of ‘Kerstboom aftuigen’ niet als activiteit. Ik heb me wel de pleuris gezweet en minimaal 3 keer gevloekt dus het telt als een work-out! De hoeveelheid update-notificaties zijn trouwens ook irritant. Deze app moet verkering nemen met Adobe Flash…

Dag 4:
Keukenkastje opgeruimd en alles met suiker er uit. Ik wist niet dat ik zoveel chocolade bezat. Zonde om weg te gooien dus het gaat naar mijn schatje toe. Ik denk dat hij binnenkort ook op het diabetes spreekuur kan. Gezonde boodschappen in huis gehaald, ka-ching! Wel weer een shitload kristal-zegeltjes er bij, so that’s nice. Oh kak… ik drink geen wijn meer. Goeie timing!

Dag 5:
Hoofdpijn: check!
Grumpy-bitch attacks: 8.
Huilen: veel.
Sin an zoet: goddamit jaaaaah!
Slapeloze nachten: 4.
Conclusie: suiker is troep!

Week 2
Ik las gister een artikeltje over wat water voor je huid kan doen en wat voor verschil het uitmaakt als je elke dag minimaal 3 liter water drinkt. Blijkbaar drink ik te weinig water. Met het ‘Drink Water’ appje moet dit opgelost zijn. Het berekent je ideale hoeveelheid water aan de hand van je gewicht. Holy shit… ik moet 4,5 liter water per dag drinken!! Gelukkig zit er een notificatie in de app zodat ik elke 45 minuten een druppel-geluidje hoor wat me er aan herinnert dat ik moet drinken. Ben benieuwd! Even een borrel nemen hoor. *klok klok klok*

Update: Pis me wezenloos…

Update II: Pis me nog steeds wezenloos. Gelukkig is het wc-papier in de Lidl XXL weken in de aanbieding. Doe mij maar een pallet.

Dag 3:
Havermoutpap met ongezoete sojamelk, blauwe bessen, walnoten en hennepzaad is niet alleen erg lekker, het kan ook gebruikt worden als mortel, noodvulling als je band lek is of het kan ingezet worden in het geval van een dijkdoorbraak. Ik denk dat ik tot volgende week geen honger meer heb. *burp*

Week 3:
Het ‘zonder suikertje’-spelen gaat me beter af dan ik dacht. Ik heb eigenlijk weinig trek in zoet, al mis ik het wel in sommige recepten. Maar ik kan prima door de supermarkt lopen en het koekjes-pad bewandelen zonder dat ik hysterisch aan de schappen hang. Ik val nog niet veel af, maar ik lees in de Sugar Challenge community dat dit normaal is en dat het ineens kan gaan lopen. (fingers crossed)

Vandaag wilde ik eens iets anders dan roggebrood, crackers of havermoutpap voor ontbijt: Pancakes! Ik eet geen tarwe of bloem maar gelukkig zijn er alternatieven voor normaal meel: havermeel, amandelmeel, kokosmeel, ga zo maar door… Op Pinterest kwam ik het volgende recept tegen: Suikervrije havermout pannenkoeken. Klinkt goed, dus ik aan de bak. (haha, pun intented) Om het wat op te leuken voegde ik aan één helft van het beslag wat cacaopoeder toe en aan de andere helft wat vanille-essence. Let’s bake! Ik bespaar jullie het saaie bakproces, we hebben wel wat beters te doen. Goed, pancake is klaar. Eerste indruk: Hmmm, het ziet er een beetje solide uit. De donkerbruine chocoladekleur in combinatie met de havervlokken doet me meer denken aan spaanplaat dan pannenkoeken. Dan maar proeven, Cock au vin ziet er tenslotte ook uit als een bak met modder waar wat botten uitsteken, maar smaakt hemels! Ik had me niet meer kunnen vergissen… Het smaakt naar stof. Muffige suikervrije koekkruimels die je bij je oma achter in de kast vindt, teleurstelling, doorspekt met het aroma van zure bollen wol uit de kringloop met een hint, nee, een vermoeden van cacao. Dit is spul wat ze in vluchtelingenkampen eten, een mix van alle kliekjes meelpoeder wat uit de noodblikken is geschraapt, gemengd met stof en wanhoop….

Maar treur niet! Ik heb het vanille-mengsel nog. Ik voeg wat blauwe bessen aan het beslag toe, misschien dat dat wat verlichting kan brengen. De consistentie van deze pannenkoek lijkt beter dan de choco-variant. Als ik het eindproduct uit de pan haal en omkeer, staren een dozijn treurig bloedende bessen me aan. Alsof ik wordt aangestaard door zielloze ogen van demonen die de grootste verschrikkingen van deze wereld hebben aanschouwd. Een koude rilling loopt over mijn rug: eet smakelijk! Ik neem een hap en de desillusie is wederom groot. Aroma heet niets voor niets aroma. Het ruikt fantastisch naar kermis en oliebollen en zoete troep, maar het smaakt naar deceptie. Een fletse, weeïge hap met nat zaagsel en ..oh… een blauwe bes die dit leed enigszins dragelijk maakt. Conclusie: Ik denk niet dat ik ooit nog haverpannenkoeken ga maken.

Wordt vervolgd…