Het klinkt geweldig: Ik zeg mijn baan op en ga voor mezelf beginnen! Doei werk, kushandje naar je baas, no more werktijden en file! Tot het einde van de maand waarin je geen salaris meer krijgt… Ineens realiseer je je hoeveel je voor lief hebt genomen toen je nog een loonstrookje had. Ongewenst werkeloos raken is zwaar, maar de valkuil van bewust werkeloos worden, als je bijvoorbeeld door een burn-out je functie niet meer kunt vervullen of iets anders wilt doen om juist een burn-out te voorkomen, heeft ook een mentale impact die roer-omgooiers niet verwachten. Na de eerste weken lazypantsen en genieten van de rust en vrijheid komt het besef dat het Nuon, je zorgverzekeraar en de kabelboer geen moer interesseert dat je op een mentale retraite bent of je droom gaat verwezenlijken. Betalen, pannenkoek! Als je al het geluk hebt om een uitkering te mogen krijgen, dan valt deze vaak tegen. Welkom paniek: Hoe ga ik dit redden? Heb ik een fout gemaakt? Moet ik weer fulltime werken en mijn plannen vergeten?

I didn’t choose the pauper life; the pauper life chose me
Nee! Juist je plannen niet vergeten! Dit is de reden waarom armlastige mensen soms domme beslissingen nemen: de paniek op korte termijn is groot, je ziet enkel de rekeningen die betaald moeten worden en de focus ligt op alles wat je niet kunt. Nood zorgt voor korte termijn-inventiviteit; je doet iets wat op dat moment verlichting geeft maar daarmee verdruk je wat er op de lange termijn belangrijk voor je is. Daarom kopen minderbedeelden bijvoorbeeld een felbegeerde flat screen in plaats van een creditcard af te betalen als ze een financiële meevaller hebben. Hun visie is dusdanig verkort dat ze moeite hebben met het grotere plaatje en zo lastig tot nooit uit die situatie zullen komen. Maar hoe kan je nou voorkomen dat the pauper life doesn’t choose you?

40 uur de klok vooruitkijken was ook geen pretje
Neem als eerste het besluit dat de schrale periode niets meer is dan dat: een periode. Je hebt namelijk een plan en je hebt de tijd nodig om dat plan uit te werken, dingen op te zetten en de zaadjes te planten waar je straks van kunt oogsten. Laat negatieve gedachten niet de overhand nemen. Doemdenken is zo makkelijk maar daarmee saboteer je jezelf alleen maar dus het is van belang om in mogelijkheden te denken in plaats van obstakels. Eindjes aan elkaar knopen is lastig, maar zolang je nog niet gehuld in lompen de concurrent van de Peruviaanse panfluitspeler voor het station bent is er nog niets verloren. Versimpel je leven en uitgaven en ontdek wat er écht belangrijk voor je is. Pauzeer als dat nodig is, het hoeft namelijk niet in één keer. Kleine stappen leveren ook resultaat Heb je de mogelijkheid om tussendoor (freelance) te werken om ademruimte te creëren? Doen! Bekijk hoe je daarna verder wilt om je doel te bereiken, en verlies je droom niet uit het oog. En kijk naar alle dingen die je wél hebt: een dak boven je hoofd, vrijheid, tijd om dingen te doen waar je in de tijd als loonslaaf nooit aan toe kwam. Als je echt wanhopig bent, denk dan even terug aan hoe het was om fulltime te werken en 40 uur per week de klok vooruit te kijken, dan ben je zo genezen.

In de put? Dan kun je alleen nog maar omhoog!
En vergeet niet: de aanhouder wint. Iedereen kent wel een succesverhaal van een ondernemer die eerst door een shit-periode heen is gegaan voor er succes kwam. De mooiste quote is ook simpel en komt van J.K. Rowling, één van de meest succesvolle auteurs ooit met haar Harry Potter-reeks: “Rock bottom became the solid foundation on which I rebuilt my life.” Omdenken dus!

Deze blog is ook op 365 Dagen Succesvol gepubliceerd.