Vreemdgaan heeft vaak maar één oorzaak: het gemis naar iets en dit niet durven communiceren. In de meeste gevallen draait het om intimiteit of een bepaalde soort intimiteit. Fysiek contact maar ook genegenheid of gewoon gezien worden. Er zijn weinig mensen die vreemdgaan omdat de ander zo lekker vlot kan Rummikuppen. Wat de reden tot het aangaan van een affaire ook is, één ding is zeker: er zijn alleen maar verliezers. Zelfs als je denkt dat jouw situatie anders is, dat je er recht op hebt, dat de onwetende partij een loser/heks is, of wat je jezelf ook vertelt om het recht te praten. Je hebt een ruggengraat van slasaus! En ik kan het weten, ik ben zelf drie jaar ‘de andere vrouw’ geweest.

Niet de moeite waard

Het was cliché, we waren collega’s. Ik kwam net uit een mislukt huwelijk, hij was getrouwd met z’n jeugdliefde. We vonden bij elkaar wat we elders misten: spanning, lust, nieuwigheid en bevestiging. Het gemis op momenten die er voor mij toe deden, het verdriet en de jaloezie dat we elkaar niet openlijk de liefde konden verklaren, werden overstemd door het geweldige gevoel als we wel samen waren. Als ‘de andere’ vrouw nam ik genoegen met een tweede plek in die relatie. En omdat er een kind in het spel was, zelfs de derde plaats. Dat was niet hoe ik mijn leven voor ogen had.

Ondergeschikt aan een ander, aan een kind, financiën en sociale druk omdat scheiden voor hem gezichtsverlies en gedwongen verhuizen betekende. Er werd besloten dat de relatie wegens ‘gedoe’ dan maar zo bleef, en daarmee verklaarde ik mezelf niet de moeite waard om voor te kiezen. Was dat mijn levensmotto? Gezien het feit dat er weinig tegeltjes bestaan met de uitspraak “Genoegen nemen met, is de beste basis voor een relatie”, is de algemene consensus van niet. Ik verdiende beter maar ik was te slap om voor mezelf te kiezen. Ruggengraat van slasaus…En hij was niet veel beter.

Excuses, excuses, excuses

Als ontrouwe wederhelft durfde hij zijn partner niet te vertellen dat hij iets miste. Slappe hap… Eens was zijn vrouw de leukste en de liefste en nu besloot hij bewust dat zij zijn eerlijkheid en vertrouwen niet meer waard was. Het excuus dat hij echt wel van haar en hun kind hield, maar gewoon iets miste, was achteraf gezien vreselijk denigrerend naar zijn gezin en gaf alleen maar aan dat hij egocentrisch was. Had hij haar wel eens gevraagd of ze wel gelukkig was? Dit zag ik toentertijd natuurlijk heel anders, net als iedereen die nu in een affaire verwikkeld is een excuus zal verzinnen waarom haar/zijn situatie totáál anders is. Maar hoeveel stabiele relaties ken jij die uit een affaire zijn voortgekomen? Juist.

Kun je overspel voorkomen?

Ja: door met elkaar te blijven praten. Communicatie is het belangrijkste element in een relatie. Openheid en eerlijkheid, het kunnen uitspreken van angsten, gevoelens en verlangens. Ook als blijkt dat er onoverkoombare verschillen optreden. Dan kan je sámen besluiten dat het tijd is om afscheid van elkaar te nemen in plaats van vertier buiten de deur te zoeken. Dát is een volwassen, respectvolle relatie.

Mijn affaire werd uiteindelijk de nek omgedraaid omdat ik besloot niet langer op de derde plaatst te willen staan. Hij kon niet kiezen dus deed ik het maar voor ons beiden. Karma vond me een paar jaar later door zelf bedrogen te worden, met een collega. Auw. Ik heb ervan geleerd en besloten om openheid en eerlijkheid op de eerste plaats te stellen. En geen genoegen meer te nemen met minder. Geen compromissen. Dat werkt want ik heb de meest geweldige man en vraag me voor het eerst niet meer af of ik ooit nog zo verliefd zal worden als toen. Want ik weet nu uit ervaring dat er nóg iets groters dan dat bestaat: echte liefde!