Depressies zijn een ongrijpbaar iets. Door het stigma wat er om depressie hangt, durven veel mensen geen hulp te zoeken of er tijdens behandeling voor uit te komen. Terwijl begrip en steun zoveel kan betekenen! Toen ik ten prooi viel aan een depressie heb ik juist iedereen verteld wat er mis met me was. Het was voor mensen in mijn omgeving namelijk niet te bevatten hoe ik van een energiek, open persoon naar een huilend wrak met angstaanvallen kon gaan. Ik begreep het zelf al niet, hoe zou iemand anders dan moeten begrijpen hoe ik me voelde? Daarom besloot ik het te delen en vertelde ik eerlijk over hoe het met me ging.

Ik vertelde hoe onlogisch mijn gedachten waren, de ongrijpbare emoties en angsten waar ik onder leed. Ik denk dat ik vooral naar begrip zocht. Ook wilde ik duidelijk maken hoe het kon dat iemand zoals ik een depressie kreeg. Het kan namelijk iedereen overkomen! Niet alleen de labiele muisjes, de psychische gevallen of bij voorbaat al neerslachtigen. Nee, ook sterke mensen, lol in het leven hebbenden en altijd vrolijke personen kunnen een depressie krijgen.

Wat is een depressie eigenlijk?

Bij een depressie is er een chemische onbalans in de receptoren voor stofjes in de hersenen die je stemming bepalen. Omdat dit systeem van stoffen zo complex is, zijn er veel verschillende soorten depressies. Hierdoor is er geen standaard oplossing of behandeling en kunnen twee mensen met dezelfde symptomen volledig verschillende behandelingen of medicijnen nodig hebben. Over het algemeen zijn mensen met een depressie niet meer in staat om vreugde te ervaren of er op te vertrouwen dat het ooit weer goed zal komen. Leven is uitzichtloos, zwaar en vermoeiend.

Stel nu dat iemand in je omgeving een depressie heeft. Die wil je natuurlijk helpen! Als je zelf geen ervaring hebt met depressie is dat soms knap lastig. Toen ik een depressie had waren goedbedoelde adviezen bijvoorbeeld wel het laatste wat ik wilde horen want daar kon ik niets mee. Omdat ik wel weet hoe belangrijk het is om gesteund te worden wanneer je een depressie hebt, deel ik hieronder een aantal do’s en dont’s. Deze kunnen je volgens mij helpen om er zo goed mogelijk te zijn voor je geliefde, ongeacht of je begrijpt of herkent wat die persoon doormaakt.

Do’s en dont’s

1: Geef geen goedbedoeld advies

Hoe optimistisch het voor jou ook klinkt, “Ga iets leuks doen” helpt niet. Leuk is dood namelijk. Het leven is uitzichtloos en het idee dat je ooit weer vreugde zal voelen is onvoorstelbaar. Geef daarom geen advies maar vraag of de ander je kan uitleggen hoe het voelt en wat hij/zij nodig heeft. Interesse en begrip tonen doen zoveel meer. Luister en begin niet over je eigen problemen of je tante die ook ooit eens heel neerslachtig was. Boeit niet, helpt niet.

2: Oordeel niet.

Een depressief persoon kan onbedoeld bot, ongeïnteresseerd en onverschillig zijn. Veroordeel dit gedrag niet maar laat merken dat je weet dat het bij de depressie hoort. Depressie is een ziekte en een depressief persoon is zichzelf niet.

3: Probeer te begrijpen dat alles wat normaal was, niet meer zo is.

Depressie is een ninja die soms de illusie geeft dat iemand met een depressie zich wel oké voelt en diegene dan zonder waarschuwing, met gestrekt been de prikkelbosjes in karatekickt! Alledaagse dipjes of tegenslagen kunnen een huilbui van epische proporties veroorzaken. Voor iemand met goed functionerende hersenen totaal onbegrijpelijk. Voor iemand met een depressie iets wat elk moment, om welke suffe reden dan ook, kan gebeuren. Logica is, samen met de realiteitszin, het raam uitgevlogen. Bagatelliseer dit niet. Het is niet jouw realiteit.

4: Laat weten dat je er bent, ook als dit op afstand is.

Sociaal contact tijdens een depressie is vaak een enorme opgave. De tolerantie voor visite, geluiden of interactie is laag of volledig spoorloos. Als je iemand in je omgeving hebt die onder depressie lijdt is een simpel kaartje, een bloemetje of een appje waarin je aangeeft dat je aan diegene denkt enorm waardevol. Blijf iemand met een depressie ook uitnodigen voor sociale dingen, ook al weet je dat de uitnodiging wordt afgeslagen.

5: Praat over doodgaan.

Het grote taboe is de dood. Denken over de dood. Niet meer wakker willen worden of serieus het leven willen beëindigen. Deze gedachten zijn een enorme last en reken er maar op dat een depressief persoon zich er schuldig over voelt. Er over kunnen praten helpt. Kunnen definiëren hoe sterk deze gedachten zijn kan de spanning erover doorbreken. Wuif deze gedachten onder geen beding weg als onzin of gekkigheid. De depressieve realiteit is niet jouw realiteit, dus neem het serieus en adviseer professionele hulp.

6: Verlies jezelf niet, geef grenzen aan.

Het kan enorm ingrijpend en vermoeiend zijn om met een depressief persoon om te gaan. Depressieve mensen hebben weinig ruimte voor en inzicht in aandacht voor een ander en dit kan uitputtend zijn. Neem tijd voor jezelf, zoek zo nodig zelf professionele hulp en word geen hulpverlener.

Jouw begrip en geduld zijn enorm van waarde

Begrip en geduld hebben mij enorm gesteund. Ik hoefde me niet langer groot te houden en maakte me niet druk om ‘wat een ander daarvan zou denken’ waardoor ik beter kon uitleggen waarom ik bepaalde dingen niet wilde of kon doen. En dat geeft rust. We zijn inmiddels 2,5 jaar verder en het gaat enorm goed. Het klinkt gek, maar ik ben de depressie dankbaar. Het cadeau waar ik niet op zat te wachten heeft me eigenlijk heel veel gebracht. Mijn relatie heeft de depressie doorstaan en is hierdoor alleen maar sterker geworden. Ik heb mijn werk totaal omgegooid en ben mijn droom gaan volgen omdat ik voor vreugde kies en niet langer voor verwachting van de maatschappij. Het leven lacht me werkelijk weer toe en voor iemand die op een gegeven moment 50 keer per dag dood wilde, is dat een enorm fijn gevoel. Onderschat jouw waarde voor een depressieve vriend(in) of geliefde niet, want zonder mijn geliefden had ik dit stukje niet geschreven.