Ik breek hierbij een lans voor de ongewenst zinloze vrouw. Na het delen van mijn eetstoornis perikelen, baarmoederhalskanker, burn-out, depressie en gedoe rondom bewust geen kinderen willen, kunnen mijn slaapkamer-issues er ook nog wel bij! Dit stuk gaat dus over mijn seksleven, of meer het gebrek eraan en hoe kut dat is! Too much information? Dan kun je beter nu stoppen met lezen!

Ik heb geen zin

Ik heb dus geen zin, en dat vind ik vreselijk. Want ik had altijd wel zin, bovengemiddeld animo denk ik zelfs, en nu niet meer. De eerste zenzueele dip ontstond tijdens mijn depressie. Op zich niet heel gek natuurlijk aangezien je stemming, hormonen en emoties losgeslagen én uit het raam gevlogen zijn! Maar het werd een permanenter dipje toen ik antidepressiva begon te gebruiken. Het is een bekende bijwerking maar dat nam ik op dat moment voor lief omdat ik herstellen van de depressie belangrijker vond dan wellustige amoureuze toestanden. Gelukkig was mijn wederhelft dat met mij eens en zo haalde ik met alle liefde wat extra dozen tissues bij de super zodat hij zich naar behoefte terug kon trekken… (hèhè, see what I did there?)

Pas een jaar daarna begon het gesodemieter. Ik was al een poosje met de pil gestopt zodat mijn hormonen tot rust konden komen. Ineens kreeg ik allemaal rare klachten: haar op plekken waar voorheen geen haar zat, acne, vette huid, gewichtstoename, alsof ik in een soort pubertijd op steroïde zat! Maar bovenal voelde ik me ontzettend lelijk wat natuurlijk niet hielp bij dat laatste restje libido wat ik op dat moment nog bezat.

Hormonen, hormonen en nog meer hormonen

Ik vermeed naakte zaken, zelfs bij mijn lief die mij tot dat moment in alle staten van lelijk had meegemaakt. De klachten bleken bij een chronische hormonale aandoening te horen die PCOS heet en die pas tot uiting kwam toen ik met de pil stopte. Hoop gedoe, onderzoeken en gepruts aan de ladybits maar de consensus was: terug aan de pil. Dan zou het teveel aan testosteron gebalanceerd worden en mijn oestrogeen een normaal niveau bereiken, waardoor de klachten hopelijk zouden verminderen.

Dat bleek gelukkig het geval maar was helaas ook het einde van mijn libido. Dat teveel aan testosteron zorgde er namelijk voor dat er nog wat libi in de do zat, maar de combinatie van antidepressiva én anticonceptie bleek genoeg om de lustige interne konijntjes hermetisch achter gaas op te sluiten en te laten sterven. Kak…

Ik wil het! Maar het doet me niets

Maar hoe voelt dat nou? Want opwinding, lust, zin, aantrekking of regelrechte geilheid is een soort oergevoel, je ervaart het vaak onbewust of oncontroleerbaar. Hoe kan dat gewoon weg zijn? Vergelijk het met een hobby of passie: er zijn mensen die wild zijn van vliegtuigen kijken en in een staat van extase raken als er een Boeing 787-9 Dreamliner op Schiphol wordt verwacht. Als het bovenstaande je niets zegt of doet, dan heb je geen interesse. Zo is het met het verlies van libido ook: het doet je niets.

Mijn erogene zones zijn gewone zones geworden en dingen die me normaal gesproken een ladyboner gaven zijn niet langer lustopwekkend. Porno is bijvoorbeeld net zo exciting als een aflevering van Rail Away. Gelukkig heeft het geen invloed op de liefde tussen mijn liefste en mij: we kunnen er over praten en we kroelen en knuffelen ons silly maar de intense snuggle die in een spontane vrijpartij eindigt is er nu niet bij en dat frustreert. Want ik wil het! Ik wil die intimiteit, zien dat hij geniet, en bovenal zelf weer genieten! Maar seks zonder zin is net als eten zonder trek.

Ongewenst libiloos? Je bent niet alleen!

Dus ik bracht een bezoek aan een seksuoloog voor advies. Enorm leuk mens die een hoop stigma deed verdwijnen want het komt veel vaker voor dan je denkt. Denk aan mannen en vrouwen die herstellen van een ziekte, wiens lichaam niet meer is als voor die ziekte en daar moeite mee hebben. Mensen zoals ik die door medicijnen niet meer hetzelfde voelen als voorheen.

Voor eenieder wiens lichaam niet doet wat je zou willen: je bent niet alleen! Dit stuk is voor jullie, voor degene die ongewenst libiloos zijn: je hoeft je er niet voor te schamen. Dit blog is een start om het voor mezelf inzichtelijk en handelbaar te maken en iets positiefs mee te kunnen doen.

Ik heb het advies gekregen om mijn antidepressiva (onder begeleiding) af te bouwen en zo helemaal te stoppen. Daarnaast gaan mijn liefste en ik een haptonoom bezoeken die gespecialiseerd is in sensatie-therapie bij koppels. Alles begint bij aanraking en wij beginnen weer bij nul. We gaan de tips, adviezen, artikelen en onderzoeken over het verbeteren van je intieme relatie voor je uitproberen en delen onze bevindingen. (Geen zorgen, geen expliciet vleeswaren-materiaal.) (Tenzij je dat graag wilt, dan kan je je tegen betaling op mijn ‘speciale’ nieuwsbrief abonneren.) Op weg naar libido!