Dag drie van mijn retraite begon met een natuurlijke wekker: een zangbeestje gaf een geweldig concert in de heg naast mijn raam. Terwijl ik wakker werd, luisterend naar het geflierefluit, besefte ik dat er verder geen enkel geluid te horen was. Geen constant achtergrondgezoem wat je in de stad hebt. En dat was precies de reden waarom ik in the middle of nowhere in Twente zat: harmonie en de geluidloosheid.

Waarom moet ik op retraite?

In 2013 viel ik ten prooi aan een dikke burn-out. Ik kreeg de XXL-versie, inclusief discodip én nootjes omdat ik ook een depressie ontwikkelde. Voor mijn gevoel kwam ik in die tijd in het goorste en vreselijkste hoekje van het afvoerputje terecht. Straatvrees, angstaanvallen en urenlange huilbuien omdat het sluitlipje van mijn pakje tissues was losgeraakt. Ik had de liefste vriend van de wereld, maar woonde alleen. Dat betekende dus dat ik zo nu en dan naar het enge ‘buiten’ moest om boodschappen te doen. Die energieverslindende reis compenseerde ik door minimaal vier dagen vrijwillige solitaire opsluiting waarbij ik in alle stilte door het huis scharrelde in mijn hamster-onesie. Vreugde en genieten bestonden niet in deze tijd, maar ik kreeg rust als ik alleen was en dat liet mij iets beter voelen.

Na twee jaar ziektewet, huilen, opkrabbelen, weer op mijn bek gaan, doorspekt met héul véul therapie en een toefje antidepressiva kon ik eindelijk zeggen dat ik grotendeels weer de oude was. Ik nam afscheid van mijn baan en werd freelancer. Mijn liefste en ik gingen samenwonen en genieten van het leven met elkaar in de mooiste stad van Nederland. En dit is waar het nestje adders onder het gras blijkt te krioelen. Sinds ik middenin de stad woon is het nooit stil om me heen. Of dat nu kinderen zijn die aan de overkant van de straat spelen of een vuilniswagen die de container voor de deur komt legen. Om zeven uur ’s ochtends (wie verzint dat überhaupt?!).

Weer geen aandacht, weer geen rust

Een tijdje geleden begon ik mij weer rusteloos te voelen. Gespannen, geïrriteerd, moe, slecht slapen, hartkloppingen; het hele riedeltje kende ik maar al te goed uit de tijd vlak vóór mijn crash. Wat mij altijd rust en ontspanning geeft is achter mijn naaimachine zitten, maar ook dát lukte niet. Ik had simpelweg niet genoeg aandacht en rust om iets af en mooi te maken. Zo ontstond de wens om op creatieve retraite te gaan. Een hutje op de hei waar ik in alle rust lekker aan kan kloten. En dus nam ik twee dagen geleden, bewapend met mijn naaimachine en twee tassen stof, mijn intrek in een Twentse huisje. Niet écht een ‘hutje’, want er zit een sauna en een discodouche met sproeiers, lampjes en muziek in deze cottage. Ik ben gewoon niet het type dat – gekleed in een jute zak – in een onverwarmde kale yurt zichzelf gaat zoeken..

Het eerste inzicht

De vogeltjes-wekker van vanochtend was het begin van een inzicht. Ik werd voor het eerst sinds tijden uitgeslapen wakker. Ik stond goedgemutst op (mijn badjas heeft een capuchon) en ging met mijn ontbijt voor het grote raam in het zonlicht zitten. En voor ik het wist zat ik met de Welke-Vogel-Is-Dit-app mijzelf te verwonderen dat ik voor het eerst in mijn leven een witte kwikstaart heb gezien. Ik – een getatoeëerde grootbek uit de stad die een goed wifi-signaal belangrijker vindt dan stromend water – werd enthousiast van het getetter en gehups van vogeltjes! De ontspanning was compleet! Ik werd enthousiast van kittige vliegdiertjes en drijf-sijsjes en realiseerde mij dat ik niet langer gelukkig ben in een bovenwoning in een drukke stad. Ik verlang naar natuur. Mijn lichaam en hoofd hebben soms stilte nodig en dat gaat niet als er voor je gevoel een vuilniswagen door je slaapkamer dendert.

Weg uit de stad

Eigenlijk wilde ik gewoon vier dagen kleding maken, maar mijn creatieve retraite heeft me zoveel meer gebracht dan ik voor mogelijk had gehouden. Voor mij is een enorm puzzelstuk op zijn plek gevallen. Ik ervaar rust op een groter niveau omdat ik nu weet waar ik naartoe wil in de nabije toekomst: weg uit de stad. Niet dat ik gelijk een agrarische carrière ambieer, maar landelijker leven is de wens! De droom was om voor mijn pensioen in een boerderijtje in Groesbeek te wonen, mét geitjes en mini-schaapjes. Waarom wachten tot ons pensioen als we hier eerder van kunnen genieten? Had ik dit inzicht kunnen krijgen als ik in mijn Haarlemse bed had gelegen? Ik denk het niet. Je hebt rust nodig om alle ruis en en blokkades eruit te kunnen filteren, zodat hetgeen wat dwars zit of aandacht nodig heeft naar voren kan komen.