Vakantie is voor velen de highlight van het jaar. Weg uit de sleur naar een zonnige plek en de batterij weer helemaal opladen. Ik keek in januari alweer uit naar december, de maand waarin ik minimaal drie weken vrij nam en als de feestdagen goed vielen kon ik zomaar een hele maand uitrusten en leuke dingen doen. November kroop voorbij en dan was daar eindelijk verlossing in de vorm van vakantiegevoel! Achteraf toch wel een beetje vreemd dat ik zo graag vrij wilde zijn van iets waar ik overdag het meeste tijd doorbracht en vakantie moest hebben om vrijheid te ervaren.

Je favo vakantiefoto op posterformaat? Doe normaal!
Ik zeg achteraf want ik verlang al een paar jaar niet meer naar mijn december-sabbatical. Ik leef ook niet meer van de voorjaarsvakantie naar de zomervakantie en ben in de tussenliggende periode geen heilig aanhanger van alle godsdienstige vrije feestdagen. Ik heb namelijk chronisch vakantiegevoel ontdekt! Geen gedoe met vakantiefoto’s inplakken, dat heerlijke tropische gerecht maken om thuis de smaak te herleven of aan flesjes zand van het strand snuffelen, nee, ik doorbrak mijn Belemmerende Overtuiging: de gedachte dat iets niet kan omdat het zo is.

De misthoorn die burn-out heet
Als je namelijk van weekend tot weekend leeft en hevig naar vakantie verlangt om weg te willen zijn van werk en collega’s om energie op te doen, dan doe je iets niet goed. Ik deed dus iets niet goed. Stress, werkdruk, het negeren van emotionele druk en continue over mijn grenzen gaan resulteerde in een hele dikke instorting. Nu zeg ik niet dat een burn-out dé manier is maar het is vaak wel de enorme toeter die af moet gaan om je te realiseren dat er iets moet veranderen. Het is dus zaak dat je dat doorhebt voor die toeter afgaat! Van vakantie naar vakantie leven is al een indicatie. Hopen dat je ziek wordt, maar niet té is ook een alarmbelletje. Maar zoals zoveel mensen was ik zo overtuigd dat dit was wat ik deed en dat ik, met mijn 32 jaar al te oud was om mezelf om te scholen en dat mijn ‘droombaan’ niet voor mij was weggelegd, ik zat vast in een hypotheek en kon niets anders doen want dan zou ik zeker minder verdienen en uiteindelijk dakloos raken! En dat, dames en heren, zijn dus belemmerende overtuigingen.

Sing halleluja in lendendoekjes
Ik werd door mijn burn-out gedwongen na te denken over hoe ik mijn tijd zo prettig mogelijk wilde invullen. In de tussentijd schreef ik mezelf als ZZP copywriter in omdat zich de kans van een freelance klus voordeed en schreef hier en daar wat dingetjes. Het voelde niet als werk want schrijven ging me eenvoudig af en ik deed het eigenlijk zonder na te denken. Schrijven voelde niet als werk. Ik werd betaald voor iets wat niet als werk voelde. SHABAAAM! Pastelkleurige wolken braken open en cherubijnse engeltjes deden: ‘Sing Halleluja’ van Doctor Alban. En zo bleek het freelancersleven dus wél iets voor mij. Had ik dat nou maar eerder gedurfd.

Ik heb geen tijd voor toerisme, ik heb nog 1,5 week om zen te worden.
Ik ben nog steeds niet dakloos. We zijn wel goedkoper gaan wonen want als het salaris niet bij de woonlasten past, kan je meer willen verdienen door weer werk te gaan doen wat je niet leuk vindt óf je woonlasten verlagen. Wij kozen voor het laatste. We moeten wat meer op de uitgaven letten maar dat maakt uitjes en extra’s weer leuker en een echte traktatie. In ruil daarvoor heb ik vrijheid, rust, geen meetings of file meer; het lijkt wel vakantie! En daardoor zijn mijn vakanties ook anders, nóg relaxter en fijner omdat het geen kwestie meer is van in drie weken móeten bijkomen.