Als je het YouTube kanaal van Dr. Pimple Popper niet kent dan kan ik helaas niet met je omgaan. Ik ben er zo-een. Zo’n weirdo die verheerlijkt naar video’s van druipende cystes en exploderende mee-eters kijkt. Soft pops met een vloeibare inhoud of poriën die zich vullen met huidcellen, talg en bacteriën tot het een soort wellustige put van ranzigheid vormt. Geweldig! Maar waarom vinden we gorigheid zo fascinerend?

Het feestje dat psoriasis heet
Ik ben al jaren een pop- en pulkaholic. Als kind had mijn moeder een kennis met een huidaandoening die het meest leek op de schors van een bladderende berk. Totale fascinatie! Broer met puberpukkels: laat mij maar even! Mijn vriend heeft zich ondertussen neergelegd bij mijn degoute intrige. Tot mijn grote vreugde heeft hij een lichte vorm van psoriasis op zijn hoofd en tot zijn grote vreugde is het praktisch non-existent door een hormoontonic te gebruiken. Maar als dat uitgewerkt is, foerageer ik vol overgave door zijn baard, bakkebaarden en haarlijn om de groots mogelijke schilfer te oogsten.

Laatst was het feest: mijn lief gaf aan een zogenaamde plaque te hebben, waar de huid sneller vernieuwt en een soort harde huidlaag produceert, die uiteindelijk loslaat. Met zijn hoofd in mijn schoot, zat ik met groeiend enthousiasme de brokken uit zijn haar te trekken. ‘Oh, kijk deze dan!’ terwijl ik een stuk van zijn dorre hoofd toonde. Het was met stip de nummer één in mijn lijstje van dermatologische ervaringen!

Liefde is… vlooien!
Naast mijn persoonlijke vreugdevolle beleving aan pus en bloed heeft het ‘vlooien’ van mijn geliefde ook een andere functie: ik toon toewijding aan hem en hij toont zijn vertrouwen naar mij. Net als in het wild is het verzorgen van je medediertje, en andersom je ook laten verzorgen, een intieme handeling waarbij vertrouwen en genegenheid worden uitgewisseld, een belangrijke basis voor een goede relatie. Deze twee rans aapjes zijn dus gelukkig met elkaar. Als jij nou ook een popper of plukker bent en je wederhelft laat dit niet toe: weet dan dat er relaties mogelijk zijn waarbij de ander trots naar je toe komt met een puist en deze speciaal voor jou bewaart. Echte liefde is mogelijk, hang in there!

Goor is spannend en spannend is leuk
Maar hoe kan het dat ik euforie beleef van een goede ‘pop’ terwijl een ander drie dagen niet kan eten na het zien van hetzelfde filmpje? De oer functie van het ervaren van walging is om ons te beschermen tegen infectieziekten. Het is de bedoeling dat je er in de natuur zo ver mogelijk vandaan blijft om gezond, en dus in leven te blijven.

Volgens Daniel Kelly, professor op Perdue University en de schrijver van het boek ‘Yuck! The Nature And Moral Significance Of Disgust’ geeft het kijken van iets smerigs dezelfde roes als in een achtbaan zitten of bungeejumpen. Het activeert een specifiek deel in de hersenen wat genot ervaart van iets spannends beleven, maar zónder zelf bloot te staan aan de gevaren die bij die spannende activiteit horen. Net als het kijken van horrorfilms of schietspelletjes gamen. Het kijken naar het poppen van puisten is dus zo fijn omdat je ze zelf niet hebt!

Ik ben gelukkig niet de enige met deze afwijking. Gezien het Youtube kanaal van Dr Sandra Lee, aka Dr Pimple Popper zo’n 2.860.749 abonnees heeft zijn er meer fans van vunzigheid. Ons weerzinwekkendheidsfilter is lager afgesteld dan de mensen die onpasselijk worden van filmpjes met slowmotion slushies van pus. Ik kan op mijn beurt weer absoluut niet tegen operaties van oogballen maar ik durf te wedden dat er een clubje oculaire operatie aficionado’s bestaat die er van smullen! En zo heeft ieder zijn ding.

Wat is jouw gore guilty pleasure? Deel je suggesties, eh, reacties in de comments!