Ik dacht altijd dat hoog sensitieve mensen een speciaal soort weirdo’s waren. Maar toen ik tijdens mijn burn-out realiseerde zelf zo’n weirdo te zijn, ontdekte ik pas écht wat HSP inhoudt en hoe ik alle kenmerken al jaren voor iets anders aanzag. Ben jij misschien ook zo’n HSP-weirdo die het nog niet weet?

Hoog gevoeligheid is een keuze, toch?
De term ‘Hoog Sensitief Persoon’ klonk mij altijd vaag in de oren. Ik dacht onmiddellijk aan mensen in van die tropisch gekleurde Mc Hammer-pants en bijpassende haarband in de dreads, die zich soulsearchend door Azië mediteerden. Mijn extreem hippe, en ver van Mc Hammer-pants dragende kapster zei me jaren geleden al dat ik hoog gevoelig was maar sceptisch en eigenwijs als ik was wuifde ik die observatie weg, dat ‘gedoe’ was niets voor mij. Alsof het een keuze was…

HSP past niet in mijn imago hoor…
De waarheid is dat ik gewoon niet wist wat het inhield en niet ‘anders’ wilde zijn. Het paste niet bij mijn zorgvuldig opgebouwde imago van stoere zakenvrouw met glanzende carrière en fijn salaris. Mijn perfectionisme was een effectief wapen waarmee ik heel wat overwinningen had behaald. Mijn plichtsbesef en verantwoordelijkheidsgevoel zorgden ervoor dat ik overal ‘ja’ op zei en alles wel regelde. Ik kon me enorm inleven, of meer invoelen in de problemen van anderen zodat ik niets anders kon dan helpen met oplossen. En al deze dingen tezamen vormden een soort verwachting bij anderen waar ik van mezelf aan moest blijven voldoen, ook als het ten koste ging van mijn tijd, rust en gezondheid.

Mijn sterke eigenschappen waren eigenlijk mijn zwaktes
En toen deed ik knak. Beginnende baarmoederhalskanker was de trigger voor de Grote Instorting, inclusief een dikke depressie. Ik wilde een teken? Here you go!
Na de geijkte fases van ontkenning, boosheid, vechten, depressie en tenslotte de aanvaarding, besloot ik eens wat te lezen over burn-out, depressies en hooggevoeligheid. Ik begreep namelijk niet hoe zo’n sterke, slimme en down-to-earth bikkel als ik zo keihard kon instorten. Ik was namelijk een schim van wie ik voorheen was. Of, zoals ik later realiseerde, van hoe ik me voordeed te zijn. En wat bleek: prototype hooggevoeligerd!

Alles waarvan ik dacht dat het een sterke eigenschap was bleek juist een zwakte: perfectionisme (is allesbehalve perfect) plichtsbesef, het overnemen van emoties en aan verwachtingen willen voldoen. Ineens begreep ik waarom ik altijd als eerste naar huis wilde op feestje of uitjes. Waarom ik (vanaf kind af aan) heel goed alleen kan zijn, me soms ‘anders’ kan voelen maar niet weet waarom, afscheid nemen vreselijk vind en elke aflevering van Spoorloos keihard janken is. Prikkels, prikkels, prikkels.

Ik deed al jaren alsof en dat maakte me doodongelukkig
De burn-out en depressie dwongen me tot afzonderen, rust nemen, de stilte opzoeken en uitvinden wie ik nou eigenlijk was. Ik werd overgevoelig voor geluid en prikkels, alsof alle genegeerde signalen uit mijn leven voor de Grote Instorting met terugwerkende kracht over me uit werden gestort.

Omdat het leven wat ik had niet erg voor me werkte, besloot ik naar de signalen van mijn lijf te luisteren en anders te gaan leven. Meer nee zeggen, tijd nemen, toegeven aan mijn behoeftes. Het duurde het ruim twee jaar voor ik weer het gevoel had iets van een gezond mens te zijn. Het hele imago van carrièrevrouwtje bleek bewijsdrang zonder passie voor het werk en in combinatie met de overgevoeligheid voor geluid en prikkels bleek terugkeer naar mijn oude werksituatie onmogelijk. Ik nam de spannendste en tevens beste beslissing ooit: ik liet mij ontslaan en werd freelancer.

Van managementtraining naar moestuin
We zijn inmiddels een paar jaar verder en door te beseffen dat ik mijn hele leven al hoog gevoelig ben en hiernaar te leven is dit leven 180 graden gedraaid. Ik hou van mijn werk als schrijver en de vrijheid van freelancen (met name werken in pyjama) De gejaagdheid is uit mijn leven en dat was zó nodig. De grootste stap is iets wat ik me een paar jaar geleden niet had kunnen voorstellen: onze verhuizing van Haarlem centrum naar een Fries dorpje voor meer rust en een groenere omgeving. Maar dit is mijn leven. Ik had de Grote Instorting nodig om te leren dat HSP geen keuze is. Of iets met tropische McHammer-pants te maken heeft.