In 2016 volgde ik het jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol. Het was dag twee en het thema was ‘De baas zijn’, over hoe er van alles in je leven kan gebeuren waar je geen invloed op hebt, maar dat jij wel invloed hebt op hoe je daar mee om gaat. Ik vond het maar vaag klinken en velen met mij want ik was boos!

Boos op alles en iedereen die mij ‘iets’ had aangedaan. Boos op het leven ansich, dat het zo oneerlijk was. Boos op mijn burn-out, op mijn depressie. Boos op de maatschappij, op het ideaalbeeld waar ik niet aan voldeed. Boos op iedereen die daar wél aan voldeed, alsof ze dat niet verdienden omdat ik me er zo rot door voelde. En dan ook nog eens boos op het feit dat ik daar boos over was! Ik had een rotleven en dat was van heel veel zaken de schuld, behalve die van mij! En nu kregen we te horen dat wij daar verantwoordelijk voor waren? Wat de actual fuck?

Een brief met een waarschuwingssticker
Als oefening werd ons gevraagd een brief te schrijven. Een hele boze brief aan datgene wat jou dwars zat. Het mocht van alles zijn: mensen, situaties, ervaringen. Er kwamen vooral veel familieleden en bazen voorbij. Ik koos voor mijn slechte zelfbeeld. Het gevecht dat ik mijn hele leven al met mijn lichaam voer. Je mocht schelden en tieren en alles laten gaan wat je wilde! Nou, u vraagt, wij draaien en de zaal zat driftig te pennen. Hoe meer ik schreef, hoe meer woede er los kwam.

Uiteindelijk was dit het resultaat:
Ontzettend schijterig, alles opeisend, controlerend, denigrerend zelfbeeld.
Ik heb zo’n ontzettende tyfushekel aan jou en de macht die je over mij hebt. Ik verafschuw het feit dat jij bepaalt of ik me goed of verdrietig voel en dat je mij het gevoel kunt geven dat ik niet voldoe. Ik ben woedend dat jij me nooit goed genoeg laat voelen. Ik haat het dat jij alle positiviteit in één spiegelbeeld kunt vernietigen. Ik haat je om alles wat ik niet heb gedaan, alle kansen die ik laat liggen omdat jij me doet geloven dat ik het niet kan of waard ben. Fuck jou, zelfbeeld! Fuck jou en fuck alle regels die je me oplegt. Fuck! Jou!

En voor mijn volgende truc…
Zo. dat luchtte op. En toen trokken de mannen van 365 een enorme aap uit hun mouw. Neem je brief en verander het leidend voorwerp in jezelf. Whut? Je zag de verwarring op de gezichten in de zaal. Maar dit gaat toch niet over mij?! En terwijl ik hiermee bezig ging, begonnen de tranen over mijn wangen te stromen omdat ik langzaam begon in te zien wat ik mezelf al jaren aandeed:

Ontzettende schijterige, alles opeisende, controlerende, denigrerende Lonneke.
Ik heb zo’n ontzettende tyfushekel aan mezelf en de macht die ik over me heb. Ik verafschuw het feit dat ik bepaal of ik me goed of verdrietig voel en dat ik mezelf het gevoel kan geven dat ik niet voldoe. Ik ben woedend dat ik mezelf nooit goed genoeg laat voelen. Ik haat het dat ik alle positiviteit in één spiegelbeeld kan vernietigen. Ik haat mezelf om alles wat ik niet heb gedaan, alle kansen die ik heb laten liggen omdat ik geloof dat ik het niet kan of waard ben. Fuck jou, Lonneke! Fuck jou en fuck alle regels die ik mezelf opleg. Fuck! Jou!

Het kwartje des levens viel hard
En ineens begreep ik wat David en Arjan met ‘verantwoording nemen’ bedoelden. Ik was degene die dit toeliet. Ik liet mezelf geloven dat ik aan een standaard moest voldoen die ik zelf had bedacht en strafte mezelf omdat ik die standaard nooit kon halen. Wat een enorme klap in mijn gezicht! Dat ik me rot voelde was niemand anders zijn schuld dan die van mezelf. Damn…

Het kwartje viel als een brok beton. Ja, ik had rottige dingen meegemaakt maar het gevoel wat ik daar over had was een keuze! Ik kon er dus ook voor kiezen om er vanaf dat moment een ander gevoel over te hebben. En met het verdwijnen van de boosheid tegen het verleden en tegen mezelf, kwam er ruimte voor wie ik werkelijk was. Het gevoelige kind wat ik door een traumatische ervaring had beschermd met een schild van boosheid en cynisme kreeg lucht en ruimte om na al die jaren alsnog te bestaan. Ik vocht niet langer tegen alle veranderingen die mijn burn-out en depressie hadden meegebracht maar omarmde ze als een nieuwe kans op een beter leven.

Hoe cliché het ook mag klinken: Ik werd werkelijk de baas en koos voor een beter leven. Elke dag weer. Welke keuze maak jij?