Ook al denk je het geweldig op een rijtje te hebben. Sta je zeer gebalanceerd in het leven en lijkt alles op rolletjes te lopen: depressie kan zomaar toeslaan. De eerste keer was voor mij al een enorme verrassing, maar een tweede keer? Ineens stond ie weer voor de deur. Hoe vaak check jij met jezelf hoe het écht met je gaat?

Zo blij als smotsig ondergoed
Een paar maanden nadat ik met een burn-out ziek thuis kwam te zitten, kreeg ik in oktober 2014 ook de diagnose van een middelzware depressie. Vol ongeloof want ik voelde me niet depressief, dacht ik. Maar grijs bleek in de loop der tijd de kleur van mijn leven geworden, als zo’n grauwe waas die na verloop van tijd in de oksels van je eens zo stralend witte BH kruipt. Het kledingstuk functioneert nog prima maar je kunt er tegenaan Oxi Actionnen wat je wilt; echt wit gaat het niet meer worden.

Pas toen ik bij een therapeut een oneindig lijkende vragenlijst over mijn stemmingen, emoties, angsten en gedachtes moest invullen, begon tot me door te dringen dat mijn gevoelens en beleving niet echt aan de positieve kant van de ervaringsschaal zaten. Kak…

Weerverwachting: Opklaring in de depressie
Na een jaar vol therapie, rust, nee leren zeggen, een miljoen lagen van mijn beschermings-ui afpellen en intens ugly cryen, begon de grijze lucht iets te klaren. Met steun van the best boyfriend ever, een geweldige therapeut en uiteindelijk een beetje hulp van de farmaceutische industrie kwam er weer kleur in mijn leven en kwam ik tot de conclusie dat ik me al zó lang shit had gevoeld, dat ik gewoon niet beter wist dan dat. Na het ruimen van oud zeer en niet helpende patronen gaf de anti depressiva nét de ondersteuning die ik nodig had om beter te functioneren. Halleluja, leven was weer leuk! Het ging zo goed dat ik in 2017 besloot om de anti depressiva langzaam af te bouwen en bijna drie jaar na mijn Grote Instorting deed ik mijn ding weer op eigen kracht! Yay!!

Hello darkness my old friend
Maar depressie is een inktzwarte Tesla in Creeper-modus die onopgemerkt in de schaduw met je mee rolt en je ineens voor je flikker rijdt zonder dat je ‘m aan hoort komen. Ik had geen enorme stemmingswisselingen of andere herkenbare klachten zoals ‘toen’ maar het ging, achteraf gezien, heel sneaky bergafwaarts. Net als met mijn burn-out verzon ik honderd-en-één oorzaken waarom ik me niet goed voelde, behalve die ene! Dus mijn sociale aversie was gewoon even een momentje. Iedereen slaapt wel eens minder. Ik wisselde wel vaker tussen hobby’s dus dat ik minder creatief bezig of geen zin had om te lezen verontrustte me niet. Het waren vast hormonen waardoor ik wat jankerig werd. Ja, dat zou het zijn…

Hoe voelen we ons vandaag?
Maar toen ik, net als drie jaar daarvoor, op oudejaarsavond om half 10 in bed lag omdat ik gewoon niet meer kón, viel het kwartje pas. Een depressie fuckt met je brein waardoor je gevoelens en overtuiging hebt die tegen alle werkelijkheid ingaan. Je wéét dat iets niet zo is, je wilt het niet voelen maar je hebt geen keus dan er voor 100% doorheen te moeten.

Daarom is een depressie zo ongrijpbaar: voor degene die het heeft, maar ook voor geliefden en vrienden. Mijn verwachtingspatroon was zó ingesteld op me nooit meer zo ellendig voelen dat ik alle waarschuwingssignalen negeerde en maar volhield dat het goed ging. Ga ik mezelf nu verwijten dat ik weer in deze situatie zit? Nee. Maar het heeft me wel wakker geschud dat ik vaker stil moet staan bij hoe ik me écht voel. Betekenen die kleine veranderingen echts niets of zit er een patroon in?

Niet dat ik mijn depressie daarmee had kunnen voorkomen, maar dan had ik wel eerder gemerkt dat ik er nog niet klaar voor was en dat ik nog wat hulp nodig had. Hopelijk had het zwarte gat dan iets minder diep geweest, maar hey: de bodem van de put is een stabiele grond om weer op te bouwen. Ik hou mezelf nu beter in de gaten. Hoe vaak check jij bij jezelf hoe het echt met je gaat? En wat doe je als je merkt dat het minder is?